Onlangs was Sjoukje Jansen te zien in het programma de Wandeling. Zij maakte veel indruk op presentatrice Hella van der Wijst.
Het interessante van de Wandeling, zo zeg ik zo vaak, is niet wat mijn wandelgasten overkomt in het leven maar wat ze er mee doen. Hoe ze een manier vinden om ermee te leven. Dit toepassend op mijn wandelgast deze week, Sjoukje, maakt me bijna wanhopig. Want in wat leeftijdsgenoot Sjoukje overkomt zie ik bar weinig positiefs op het eerste gezicht. Je wordt veertig jaar, hebt schatten van kinderen en man en je moet je al afscheid nemen van je zelfstandigheid omdat je de dodelijke zenuwziekte ALS hebt: wat kun je daar nog voor draai aan geven? En de ziekte gaat zo snel dat op het moment dat ik deze weblog tik, Sjoukje in het ziekenhuis ligt met ademhalingsproblemen. Terwijl we zo kort geleden nog deze stadswandeling door Delft maakten! Goed dat Sjoukje erop aandrong om haar verhaal zo snel mogelijk vast te leggen voor zichzelf, om aandacht te vragen voor de ziekte en vooral om de herinnering aan haar die ze zou graag wil.
Ondanks alles weet Sjoukje toch een draai aan te geven aan haar leven en hoe, dat zie je in ons gesprek. Tussen traanmomenten door hamert ze erop vooral het leven te vieren, want het leven is goed voor haar geweest. Veel van haar dromen zijn uitgekomen, waaronder het krijgen van kinderen. Daarom wil ze haar huwelijk met Han en haar veertigste verjaardag groots vieren in het bijzijn van familie en vrienden. Ook omdat ze niet wil dat die pas bij elkaar komen op haar begrafenis… Deze realiteitszin van Sjoukje snijdt door mijn ziel en wat moedig dat ze dit avontuur met mij aandurft.
Sjoukje is voor mij een voorbeeld van iemand die altijd zelf aan het stuur zat, dat nu noodgedwongen moet overgeven maar dat accepteert zonder zich erbij neer te leggen. Want alles dat ze nog kan regelen, doen en zeggen, doet ze. Ze haalt de kinderen op van school met de rolstoel, zolang dat nog lukt. Lagen voorheen haar foto’s verspreid in tig dozen. Nu maakt ze voor het eerst uitgebreide fotoboeken om haar leven zo goed mogelijk in foto’s en verhaal te ordenen voor haar kinderen. Zodat ook haar jongste dochter Silke die pas zeven maanden is, een beeld van haar moeder kan maken als ze er niet meer is. Want dat moment komt voor Sjoukje ongetwijfeld sneller dan voor de meeste andere moeders.
Stap voor stap bereidt Sjoukje zich voor op het onvermijdelijke. Rustig, soms niet, maar altijd in het besef dat wat ze heeft gehad tot zo ver goed was. En dat is dan toch weer iets heel positief in een zo verdrietige wandeling als deze.
