Stap voor stap ALS de wereld uit! Dat had natuurlijk de slogan van mijn afgelopen kustwandelmarathon moeten zijn. Maar nee, die hartenwens schoot me pas ergens in de laatste kilometer te binnen. Jammer, want het was één van de redenen dat ik meeliep. Hoezo een sponsortocht?Het was in de tijd dat Eric Dekker zijn been gebroken had dat ik motorische en krachtsproblemen in mijn onderbeen kreeg. Eigenlijk geen medische reden te vinden maar wel flink last. Trainen maar dacht ik, mezelf voorhoudend “als Erik Dekker snel kan revalideren door intensief sporten, dan kan ik dat ook!” Dus: fysio, zwemmen, fietsen en lopen, tig keer in de week. En jawel, ik behaalde resultaat: de racefiets kwam van de muur voor vele kilometers, 2x per week wedstrijdtraining voor zwemmen en de elleboogkrukken werden verruild door nordicwalkstokken.
Met een vijftal collega-sportievelingen hoorden we van de Zeeuwse kustmarathon, die o.a. nordicend kon worden afgelegd. Doen??? Ja natuurlijk, dan hebben we een reden om van te voren ook te lopen. De eerste kustmarathon, 7 oktober 2006: allemensen wat is 42,195 km een eind zeg! Maar … gehaald, binnen de gestelde tijd, dus gewoon supertevreden. De spierpijn op de koop toe genomen. Toen heb ik de beslissing maar meteen genomen deze marathon 3x te lopen (eigenlijk alleen maar omdat je dan een zilveren speldje krijgen zou en dát wilde ik gewoon hebben!)
Dus op één van de eerste dagen van het jaar 2007 meteen maar weer ingeschreven voor de volgende editie; van te voren trainen, samen of alleen. Want: beloofd is beloofd ….. 3x lopen is 3x lopen. En daar ging ie weer, 7 oktober 2007, weer diezelfde route van Haamstede naar Zoutelande. Wéér genoten, wéér gehaald, wéér binnen de tijd, wéér spierpijn, maar …. met m’n handen was toch wel was mis. die nordicstokken waren niet zo makkelijk meer vast te houden.
Oké dan maar naar de huisarts, die een verwijzing geeft voor een neuroloog, die weer doorstuurt naar de neuro-musculaire poli van het UMC. Inmiddels is het januari 2008 en is de inschrijving voor de 3e kustmarathon gedaan.. Nog niks in de gaten!!! Al gauw blijkt er iets goed mis te zijn: SMA, eigenlijk overal, maar vooral klachten in de rechteronderarm. Wat nu???? Wat mag ik nog? Wat kan ik nog? Wat wil ik nog? Al heel snel had ik in de gaten dat er maar één ding mogelijk is: doorgaan met jezelf zijn, dus blijven werken, blijven sporten enz.
Dus óók die 3e kustmarathon lopen áls dat mogelijk is. Deze keer wilde ik dat enorme eind toch niet alleen maar voor dat zilveren speldje lopen, maar er iets zinnigs aan koppelen. Dus een sponsortocht voor de Stichting ALS. Er werd zo positief op mijn sponsorverzoek gereageerd dat ik in korte tijd ruim € 1.000,– bij elkaar had. Wél had ik er bij gezegd dat ik zou lopen tot waar ik kon, maar dat iedereen in ieder geval zijn geld kwijt was. Men vond het een goede deal.
En toen werd het 8 oktober 2008, een vreselijke dag: regen (de HELE dag) en wind (héél veel zijwind, leuk als je nordict!!), maar ik heb hem uitgelopen en het geld is binnen.
